ព្រះជាម្ចាស់ដែលធ្វើរអ្វីខ្លូនអែងមឹនបាន
ព្រះបន្តុលបានកើតមកជាមនុស្ស ហើយគង់នៅក្នុងចំណោមយើងរាល់គ្នា
យូ់ហាន ១:១៤
ខ្ងុំមានកូនពីរនាក់។ កាលកូនដំបូងទើបកើតមក ខ្ងុំមិនចេះថែរក្សាវាសៅះ។ ខ្ងុំមិនដែលបានថែរក្សាកូនពីមូនទេ។ ខ្ងុំមិនបានចេះពន អោយងូតទឹក បញ្ចុក។ ខ្ងុំមិនដឹងអ្វីសៅះអំពីកូនក្មេង។ តូច្នេះពេលខ្ងុំបានត្រូវការនាំវាមកផ្ទះ ខ្ងុំភយខ្លាចណាស់។ កូនងារទើបកើតតូតនឹងស្រួយណាស់។ ខ្ងុំមិនហ៉ានពុនវា ខ្ងុំខ្លាចខ្ងុំប្រហែលធ្វើរអោយវាធ្លាក់។ ខ្ងុំមិនហ៉ានអោយងូតទឹក ខ្ងុំខ្លាចទឹកជូលផ្សិត។ ខ្ងុំភយខ្លាចណាស់។
ខ្ងុំអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់សំរាបប្រធានកូនទលខ្ងុំ ខ្ងុំដឹងថាវាពិតជាមហាអស្ចារ្យ។ បុន្តែខ្ងុំគឹស្រែកយំច្រើនទលព្រះ “ព្រះអឺយ សូមជូយខ្ងុំផង ខ្ងុំមិនចេះដឹងធ្វើរយាងមេចសៅះ។” ខ្ងុំថ្លាប់ពុនកូននឹងគឹត “អឹយ វាគ្មានកំលាងនឹងមឹនចេះធ្វើរអ្វីខ្លូនអែងសោះ។ វាត្រុវការទុកចិតអាស្រយលើខ្ងុំ ហើយខ្ងុំសំរាក់មឹនបាន។” ខ្ងុំបានត្រុវការរៀនចេះច្រើន ពុនវា អោយងូតទឹក បំពៅ ហើយបញ្ចុក។ ពេលយុបខ្ងុំបានត្រុវការក្រោកឡើង ហើយនឹងលូងលៅមកូន ហើយនឹងបំពៅកូន។
ពេលកូនយំខ្ងុំក្រោកពីគេងភ្លាម។ ខ្ងុំថ្លាប់ច្ងល់ “ហេតុអ្វិបា តែងតែគេងរហូត មិនតែលភ្ងាក់ទេ?” គាត់ថា “ខ្ងុំមិនតែលលូកូនទេ ពេលខ្ងុំចុងជូយ មាកកាន់កូនហើយ!” មាកខ្ងុំបាននិយាយថា “បើសីនកូនមិនមានបា វាពីបាកចិត បន្តែបើសីនកូនមិនមានមាក វានិងស្លាប់!” កូនខ្ងុំគ្មានកំលាងនឹងមឹនចេះធ្វើរអ្វីខ្លូនអែងសោះ។ វាត្រុវការទុកចិតអាស្រយលើខ្ងុំ។
យប់មូយ កាលខ្ងុំបានលូងនឹងបំពៅកូន ខ្ងុំពែវា នឹងខ្ងុំនឹកឃើញថា “ព្រះយេសូថ្លាប់ជាកូនងារដូចជាកូនខ្ងុំ” ព្រះ ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះជាម្ចាស់តែលបង្កើត សបសារបើរទាំងអស់ ព្រះនេះគឹក្លាយទៅជាកូនងារ ដូចជាកូនខ្ងុំ។ ព្រះជាម្ចាស់តែលបង្កើតសបសារបើរទាំងអស់ គឹជាកូនតែលគ្មានកំលាងនឹងមឹនចេះធ្វើរអ្វីខ្លូនអែងសោះ ហើយទ្រុងគឺត្រូវការទុកចិតអាស្រយលើមាករបស់ទ្រុងតែ។
ព្រះបន្តុលបានកើតមកជាមនុស្ស ហើយគង់នៅក្នុងចំណោមយើងរាល់គ្នា
ពេលខ្ងុំមានស្រមោលស្ម្រីអំពីខគម្ពីនេះ ធម្មតាខ្ងុំគឹតអំពី ព្រះយេសូបានក្លាយទៅជាមនុស្ស។ ព្រះយេសូក្លាយទៅជាមនុស្ស ដើម្ពីមានទំនាក់ទំនង់ជាមុយយើង។ ដើម្ពីបង្រៀនព្រះបន្តុលនែព្រះជាម្ចាស់ ដើម្ពីបង្ហាញផ្លូវទល់ព្រះជាម្ចាស់។ ពេលខ្ងុំមានស្រមោលស្ម្រីអំពីការបន្ទាបខ្លូននែព្រះយេសូ ធម្មតាខ្ងុំគឹតអំពីព្រះយេសូសគុតលើឃើច្កាង។
ព្រះយេសូបានក្លាយទៅជាមនុស្ស។ បុន្តែខ្ងុំអូសាភ្លេចតែល លើកតំរង់ព្រះយេសូបានក្លាយទៅជាកូនងារសិន។ ព្រះជាម្ចាស់តែលបង្កើតសបសារបើរទាំងអស់ បានបន្ទាបខ្លូន ហើយនិងក្លាយទៅជាកូនងារតែលគ្មានកំលាងនឹងមឹនចេះធ្វើរអ្វីខ្លូនអែងសោះ។ ព្រះជាម្ចាស់តែលបង្កើត សបសារបើរទាំងអស់ ធ្លាប់ស្រេកឃ្លាន ទ្រុងធ្លាប់ត្រជាក់ ទ្រុងធ្លាប់មិនស្រូលខ្លូន។ ទ្រុងធ្លាប់យំពេលយប់ប្រហែលសំរាប់ពីរពែខែ ដូចជាកូនខ្ងុំ។ ទ្រុងធ្លាប់បត់ជើង ដូចជាកូនខ្ងុំ។ ទ្រុងធ្លាប់ក្អូតនិងភៅមដូចជាកូនខ្ងុំ។ មាកទ្រុងបានត្រុវការពុន អោយងូតទឹក លូង បំពៅ បញ្ចុក ប្តូរខោអាវ ទាំងអស់ ដូចជាកូនផ្សេងទៀត។ ព្រះយេសូ ជាព្រះជាម្ចាស់តែលបង្កើត សបសារបើរទាំងអស់ បន្តែពេលកើតមកទ្រុងគ្មានកំលាងនឹងមឹនចេះធ្វើរអ្វីមឹនបានទេ។
កាលព្រះយេសូបានកើតមក ទ្រុងបានដូចជាយើង។។ កាលព្រះយេសូបានកើតមក ទ្រុងបានខ្លាយទៅជាកូនងា។ នេះគឺជាការបន្ទាបខ្លូននែព្រះជាម្ចាស់។
A Helpless God
“The Word became flesh and lived among us.”- John 1:14
I have two children. When the first one was born I was completely clueless as to how to care for babies. I am the youngest child and did not have any nieces or nephews and had few friends with children. I did not know anything about babies and certainly did not know how to hold them, bathe them, or feed them. When it was time to leave the hospital I could not believe that the hospital staff expected me to bring the baby with me. I was afraid of hurting him, changing his diaper, dropping him… I made Danny give him his first bath because I was too afraid to do it myself. In other words, I was a total basket case.
While I praised God for giving me such a miracle, I also cried out to him, “Oh God, help! I don’t know what to do!” I would hold Silas in my arms and stare at him and while I was in awe of this miracle, I would also think, “Wow, this tiny little ‘thing’ in my arms is so tiny, fragile, weak, helpless AND completely dependent on me.” I would have to learn to hold him, bathe him, change his diaper, feed him. When he cried in the middle of the night, I had to get up and countless times to comfort and nurse him. While I would automatically wake up right before he even started to cry, Danny kept on sleeping. I was so tired I thought I was going to die. I asked Danny why he did not ever get up to help me and he responded, “I never hear him cry.” My mom said, “If a baby doesn’t have a father, he will be sad. If he doesn’t have a mother, he will die.”
One night, during one of those many night feeds, I had a profound spiritual experience. As I held Silas in my arms close to me, I thought, “Jesus was a baby just like mine. The Son of God, the creator of the world was a baby, just like my baby. He was tiny, weak, completely helpless and totally dependent on his mom.”
“The Word became flesh and lived among us.”
When I meditate on this verse I tend to think of Jesus as a man. Jesus became a man in order to have a relationship with us, to teach us the Word of God, to show us the way to God. When I meditate on the humility of Christ, I tend to reflect on his suffering and ultimate death on the cross for our sins.
God became man and lived among us. But I often forget that first God became a baby, a tiny, weak, helpless baby, just like my babies. The God who has all power and authority, humbled himself and became an infant, unable to do anything by himself. He cried when he was hungry, cold, and wet. He woke up in the middle of the night for months. He pooped, spat up, farted, got sick. His mother needed to learn to take care of him just like I did. He exhausted his mother just like my children do. He needed to be changed, nursed, burped, held, comforted. Just as my children are totally dependent on me, Jesus, the Son of God, creator of the universe, King of Kings, was totally dependent of his mother.
God became man and lived among us. But when he came he became one of us, a helpless baby. Now, THIS is the humility of God.
Las
t night I watched a powerful film that unexpectedly rekindled some flames that have been slowly burning out since our return to the States from Cambodia. The movie is entitled “Under the Moonlight” by Reza Mir-Karimi. This Iranian drama is about a young seminary student, Seyyed Hassan, who is struggling between his jadedness with his studies and his desire to please his father by becoming a respectable religious leader. When he finally receives enough money and motivation to buy his supplies for his clerical attire, they are stolen by a homeless boy he befriends on the subway. Being a poor country folk with no means to buy another set of supplies, Seyyed sets out to find that thief. However, what he finds is that the thief, not only steals his sacred garments but also his calloused heart. 
